Taluke.nl op reis Welkom op het reisdagboek van Lucas Benschop. Op deze pagina zullen mijn belevenissen aan het andere eind van de wereld te volgen zijn. Mijn reis, die van 18 maart tot waarschijnlijk 11 juli duurt, zal zich uitstrekken over een groot deel van het zuidoosten van de wereld. Ik begin in Nieuw-Zeeland, alwaar ik een maand blijf. Daarna trek ik anderhalve maand door Australië om de laatste maand nog een stuk van zuidoost-Azië mee te pakken. Het is voor mij één groot avontuur. Ik ben nooit alleen op reis geweest, laat staan zo lang. Ik verwacht dat ik moeilijke momenten zal hebben, omdat het vanzelfsprekend niet leuk is om vrienden en familie te moeten missen. Buiten dit is de rest van de reis waarschijnlijk een onvergetelijke once-in-a-lifetime ervaring. Zo kijk ik uit naar de beeldschone natuurlandschappen in Nieuw-Zeeland, de koralen van het Great Barrier Reef, rafting op de Tully River, de nationale parken van Maleisië en de stranden van Thailand. e-mail disclaimer	2007-07-17 19:06:24 - Lucas Walts en Yeppy in Thailand Kort na het schrijven van mijn vorige, lange stuk op Langkawi was ik prompt een dagje ziek. Een maand later werd ik een dag na mijn thuiskomst in Nederland weer ziek. Deze keer kluisterde de rotbacterie me drie dagen aan bed en pot. Inmiddels ben ik weer topfit en aan het genieten van de zomer in Nederland. Uiteraard neem ik bij deze wel even de tijd voor het laatste deel van mijn reisverslag: Thailand. Centraal station Bangkok Democracy Monument Bangkok Vlak voordat Yvette en ik aan het laatste land van de reis begonnen waren we op Langkawi een fietstocht gaan doen. Foto's hiervan waren al te zien in de laatste fotoupdate. Het was een warme dag en dat zorgde ervoor dat de tocht een fysieke aanslag was. We hadden echter vrij veel water bij ons dus uiteindelijk kwamen we voldaan terug. Onderweg kwamen we door vissersdorpjes. Ook fietsten we over het heuvelachtige Langkawi langs de kustlijn. Onderweg kwamen we wat wilde aapjes tegen. We besloten richting de Langkawi cablecar te fietsen. Deze kabelbaan brengt je tot zo'n 700 meter boven het eiland wat uiteraard machtige uitzichten geeft. Het uitkijkstation is meer dan een enkel plateau. Er zijn diverse loopbruggen die je kunt volgen, waardoor je vanaf diverse kanten een mooi uitzicht hebt. De backpackersstraat in Bangkok: Khao San Road Tempelcomplex Wat Pho in Bangkok Na afloop van de fietstocht waren we gaan karten. Heerlijk in de open lucht. Dat is toch altijd fijner dan binnen, waarbij je zowat stikt in de benzinedampen. Een professionele coureur was ook aanwezig en ondanks dat ik hem bij geen velden kon bijhouden was ik toch trots toen hij me naar mijn rondetijd vroeg. De liggende Buddha in Wat Pho In het nationale vervoermiddel in Thailand: de Tuktuk Met de ferry maakten we de overstap naar Satun in het zuiden van Thailand. Vanaf daar bracht een bus ons naar Krabi wat vijf uur noordelijker ligt. Daar bleven we een nachtje om de volgende dag vroeg de ferry naar het toeristeneilandje Koh Phi Phi te kunnen pakken. In Krabi konden we daardoor wel nog even de nightmarket verkennen met de diverse lekkere hapjes. Deze kerel vond het niet leuk dat ik een foto maakte van z'n hoerenkast. Hij kon gelukkig niet mikken. Drukte Koh Phi Phi was echt drie dagen pure vakantie. Het door de tsunami zwaar getroffen eilandje is enkel toeristenbusiness. In het kleine dorpje worden souvenirs, nepkledij en andere prullaria verkocht. Voor de rest zijn er reisbureaus en restaurantjes. Veel actiefs hebben we op dit eiland niet gedaan. Enkel de wandelklim naar het viewpoint. Voor de rest was het relaxen op terrasjes, strand en op de veranda van ons luxe chaletje. Een enkele keer stortregende het in Bangkok Een lokaal hapjestentje Op Koh Phi Phi hebben we alvast de reis naar Bangkok geregeld. Allereerst werden we met de ferry weer afgezet in Krabi. Vervolgens werden we met een songthaew (pickup) afgezet bij de bus die ons vervolgens naar Surat Thani bracht. Van Surat Thani vertrok vervolgens de nachttrein naar Bangkok. Overigens heb ik hierin nog best goed geslapen ook. De treinrit duurde zo'n twaalf uur en om negen uur 's morgens kwamen we het centraal station van Bangkok binnentuffen. Daar werden we meteen meegetrokken door iemand die zogenaamd namens de overheid voor toeristen zorgt. Normaal is het zaak terughoudend te zijn met dit soort types, maar het hotel zag er goed uit, lag centraal en was best betaalbaar. Bangkok vanaf de rivier die door de stad kronkelt De hoge tempel Wat Arun Het commissiesysteem wat Bangkok in zijn greep heeft en wat voor toeristen een ware plaag is bleek al meteen twee keer. Een tuktuk-chauffeur wilde ons gratis naar het hotel rijden, op voorwaarde dat we even bij de Esso gingen shoppen. Even later wilden we vanaf het hotel naar het historische centrum en wilde een taxichauffeur ons gratis brengen. Dit keer moesten we echter langs het toeristenbureau waar hij blijkbaar een afspraak mee had. Beiden hebben weinig aan ons verdiend. Niet zachtzinnig: Muay Thai kickboksen De beroemde toegangspoort naar het centrum in Chiang Mai De beperkte tijd die we in Thailand hadden zorgde ervoor dat we ook in Bangkok maar twee nachten konden blijven. Kort voor zo'n megastad (10 miljoen inwoners). Aan de andere kant wist ik van tevoren dat de stad te benauwd is om lang te blijven. Toch hebben we wel een aantal mooie dingen gezien. Uiteraard het historische centrum met een aantal prachtige tempels en tempelcomplexen. Ook hebben we een boottochtje door het centrum gemaakt en zijn we ook het centrum ingeweest op zoek naar het harde leven van de lokalen in Bangkok. 's Avonds gingen we naar Ratchadamnoen stadium voor een avondje thaiboxen. Een buitengewoon boeiend gebeuren. Het thaiboxen hier is omgeven met allerlei traditionele rituelen alvorens tot de matpartij wordt overgegaan. Al in de eerste partij ging een ventje keihard knockout. Ik heb hem niet meer zien bewegen. Ook niet toen hij werd weggedragen. Een grote plas bloed bleef achter. Tijdens de partijen raakt de lokale bevolking helemaal in extase. Niet zozeer vanwege hun voorkeur voor een bepaalde deelnemer of het spektakel van het spel, maar vanwege de gokbelangen. Zelfs tijdens de partij worden massaal weddenschappen gesloten. Wat Phrasing, de belangrijkste tempel in Chiang Mai. En van binnen Na Bangkok volgde een slopende busreis naar Chiang Mai in het noordwesten van Thailand. De bus was wel luxe, zoals beloofd, maar duurde veel langer. We vertrokken om half negen waarna we eerst een paar keer op een andere bus werden overgeheveld. Pas na zeven uur 's avonds kwamen we gebroken aan in Chiang Mai en moesten we nog op zoek naar een hotel. In mijn Trottergids stond een interessant hotel. Een songthaew bracht ons erheen, maar bij aankomst bleek het hotel al een tijdje geleden opgedoekt. Lekker na zo'n lange reis, dacht ik. We vroegen de songthaew-chauffeur om ons af te zetten bij een ander hotel uit de gids. De chauffeur deed echter alsof hij ons niet goed verstond en bracht ons naar een hotel waar hij een forsere commissie voor vangt. Inmiddels werd ik echt geirriteerd. Zeker nadat hij ons vervolgens weer verkeerd afzette. Gelukkig waren we inmiddels binnen loopafstand van waar we heenwilde. Het was een tijd geleden dat ik zo verlangde naar een bed. Longneck Olifanten lopen uitsluitend op bananen In Chiang Mai hebben we de eerste dag vooral het stadje verkend. Het historische centrum concentreert zich in een perfect vierkant met daaromheen een gracht. Wij zaten met ons hotel precies in het drukke stadshart. We zijn langs de belangrijkste tempel van de stad geweest en 's avonds gingen we naar de nightmarket die zich hier eigenlijk uitsluitend richt op toeristen. We kochten hier wat souvenirs en de dvd-collectie van The Godfather. De waterval bij Chiang Mai. Niet bijzonder, wel verfrissend Katapultschieten Dag twee in Chiang Mai stond in het teken van de jungletour. Een lange, zware dag waarbij we heel veel hebben gezien en gedaan. Als eerste gingen we naar een orchid and butterflyfarm. Niet heel boeiend. Daarna stond een tribevillage op het programma. In dit kunstmatig opgezette dorp leefden een aantal stammen bij elkaar die je normaal alleen ver in de rimboe tegenkomt. We zagen hier onder meer de wereldberoemde longnecks met de ringen om hun nek. Na de tribevillage reden we door naar het olifantenkamp voor de tocht op de rug van een olifant. Erg leuk om mee te maken. De olifanten waren ook erg aandoenlijk. Iedereen kreeg een zak met bananen mee. Al snel bleek waarom. Na nauwelijks een meter gelopen te hebben vloog de slurf van de dikbuik naar achteren. Hij verzette geen poot tot hij een banaan kreeg. Nadat hij de banaan verorbert had liep hij weer vijf meter om vervolgens weer met zijn slurf om een banaan te komen vragen. De wandeltocht door de jungle bij Chiang Mai leverde weer prachtige vergezichten op De zondagmarkt biedt van alles en nog wat te koop aan Na de lunch was het tijd voor een jungletrek van een uur naar een waterval. Het was een bijzonder avontuurlijke tocht, waarbij ik door mijn natte slippers regelmatig hachelijke momenten had. Uiteindelijk was het de moeite waard. De waterval gaf een heerlijke verkoeling. Nadat we even hadden gezwommen moesten we hetzelfde pad weer terug lopen. Eenmaal terug was het tijd om te gaan raften. Ik had het nog nooit gedaan dus lette goed op tijdens de briefing. Onderweg bleek het echter een vrij makke rivier. Misschien kwam dit ook door het goede weer. Er zaten wel wat snelle rapids aan, maar een dreiging van kapseizen was er niet. Tot slot van de enerverende dag was er een relaxe bamboovlotraft. Hierbij konden we lekker op het vlot liggen bijkomen. 's Avonds zijn we naar de zondagmarkt gegaan. Een kilometerslange markt pal naast ons hotel. Hier hebben we ook nog een aantal hebbedingetjes gekocht. In Londen: een wacht. De Thames met London Eye De dag erop zijn we van Chiang Mai naar Bangkok gevlogen. Yvette vertrok vanaf daar weer naar Nederland en aanvankelijk zou ik de dag erop gaan. Ik was toch op het vliegveld dus ik vroeg of ik een dag eerder een vlucht kon hebben. Dit bleek gelukkig geen enkel probleem. Mijn ticket van Londen naar Amsterdam bleek echter minder flexibel dus was ik genoodzaakt een dag in Londen te blijven. Aangezien ik nog nooit in Londen was geweest heb ik hier mooi van de nood een deugd kunnen maken. Ik ben hier langs een aantal bekende toeristenplekjes geweest, zoals het London Eye, Westminster Abbey en Piccadilly Circus. Big Ben De bekende rode dubbeldekker stadsbus Een dag later was daar dan toch het onvermijdelijk einde aan de reis en terugkomst in Nederland. Ondanks dat ik het laatste gedeelte in Thailand wat heb moeten haasten was ik toch blij weer naar huis te gaan. Ik was bijna vier maanden van huis geweest. Dat is lang voor een huismus. Het was mooi geweest. Ik heb een prachttijd gehad en de foto's en verslagen zijn daarvan het bewijs. Binnenkort zal deze log nog een keer worden geupdate met niet eerder gepubliceerde foto's die toch eigenlijk wel de moeite waard zijn. Ps: De kop van deze post kwam tot stand met dank aan een werknemer bij de kartbaan op Langkawi. Hij las onze namen blijkbaar zo. Reageer - Reacties (1) 2007-07-02 17:19:02 - Lucas Fotoupdate! Het moderne Singapore. Christ Church in het sterk door Nederlands kolonialisme beinvloedde Melaka. Feestelijk gedecoreerde fietstaxi's, eveneens in Melaka. De belangrijkste iconen van het Maleisie van de 21ste eeuw: De Petronas twintowers in Kuala Lumpur. Globalisatie heeft ook in Kuala Lumpur keihard toegeslagen. Skyline van Kuala Lumpur vanaf het reuzenrad Eye on Malaysia. Tuintje bezien vanaf de skybridge tussen de twintowers. Ons prachtige uitzicht vanaf het hotel Alison Genesis in hartje Kuala Lumpur. Dit is de echte jungle: Cameron Highlands. Druilerige theeplantages in de highlands. Verzopen na een schitterende jungletour. Een aantal mooie jongens in de butterflyfarm. Als eerste deze vrolijke (ahum) kikker. En een hagedis...of lizard..of gekko...of monster. Blauwe zee en witte stranden in paradijselijk Perhentian Besar. Wachten op de trein richting Jerantut met, en daar heb je er veel van hier, een wilde kat. Boottocht naar nationaal park Taman Negara. Het was druk met bootjes richting het park. De boottocht opzich was al de moeite waard. Onderweg naar het park kom je onder andere langs 'orang asli', een lokale vissersgemeenschap. De rivier die door het park loopt. Vanuit het plaatsje Kuala Tahan. Met diverse floating restaurants. Een wandeling door de jungle via een diverse met elkaar verbonden hangbruggen. Soms op meer dan veertig meter boven vaste grond. In Taman Negara. De wandeling door het park was zwaar, maar leverde mooie uitzichten op. Het is mooi weer over het algemeen, maar in deze tijd van het jaar wil het 's avonds nog weleens keihard plenzen. Verfrissend! De GT-races op het Sepang International Circuit. De grootste zoetwatervis ter wereld: De Arapaima. In Underwater World op Langkawi. Vissersbootjes op Langkawi tijdens een zware, maar mooie fietstocht. Ook deze aapjes kwamen we onderweg tegen. Een prachtig uitzichtpunt op Langkawi. Op 700 meter hoogte, bereikt per kabelbaan. De diverse eilanden rondom Langkawi. Het zwembad bij ons grootste resort Aseania. Heerlijk eten op de avondmarkt in Krabi, Thailand. Kledingzaakjes, restaurantjes en reisbureaus bepalen het smalle straatbeeld op Koh Phi Phi, Thailand. Het eiland is, ondanks de tsunami, qua paradijsgehalte goed te vergelijken met de perhentian islands in Maleisie. De tsunami hield stevig huis op Koh Phi Phi. Opvallend genoeg is de opbouw nog altijd aan de gang. Uitzicht op het kleine centrum op Koh Phi Phi. Eten maken kunnen ze alleraardigst in ZO-Azie. En de vriendelijke prijsjes maken het extra lekker. Koh Phi Phi is genieten van zon, eten en de zee. De lokale middenstand op het bounty-eilandje. Reageer - Reacties (0) 2007-06-25 10:27:11 - Lucas Selamat datang ke Malaysia, truly Asia Oftewel welkom in Maleisie, typisch Azië. Dat laatste is de slogan van de enorme promocampagne van de nationale regering die het land voor toerisme en business nog meer op de kaart moet zetten. De campagne is extra aangezet vanwege vijftig jaar onafhankelijkheid. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ze wel erg inzetten op een paar prestigeprojecten, zoals de hoogste twintowers ter wereld en het hypermoderne racecircuit van Sepang. De infrastructuur in Kuala Lumpur laat bijvoorbeeld her en der toch wat te wensen over. Zeker als je daarvoor in het perfect georganiseerde Singapore bent geweest. Want daar in Singapore begon op 7 juni mijn Azië-trip van in totaal ruim een maand. Ik vloog van het herfstachtige Sydney naar het tropische Singapore, dat precies op de evenaar ligt. Het is een bijzondere stad met veel Engelse invloeden die strak wordt geregeerd. Kauwgom eten is er officieel verboden en de doodstraf wacht onverbiddelijk als je het waagt drugs het land binnen te smokkelen (Nederlander Johannes van Damme in 1994). Tijdens een bezoek merk je van repressief beleid helemaal niets. Het is een toegankelijk en modern landje met vreselijk aardige mensen. Wel was ik aanvankelijk nogal een opvallende verschijning. Bij aankomst was ik nog gekleed in mijn zwarte skatersvest en had ik mijn cowboyhoed op (waar moest ik dat ding anders laten?). Samen met mijn kleine 2 meter lengte en backpack op de rug zorgde het voor nogal wat blikken mijn kant op. De eerste dag in Singapore heb ik vooral gebruikt om de stad te verkennen. Mijn kleine knusse hostel Sleepy Sam's lag in de Arabische wijk naast een moskee. Scherp als ik was had ik tijdens de overnachting mijn oordopjes ingedaan om niet wakker te worden van de oproep tot het ochtendgebed. 's Morgens hoorde ik van een Amerikaanse dat de moskee beter dan een haan had gewerkt als wekker. Ik had niets gemerkt. Na het uitchecken waagde ik het om met backpack en al naar het hotel te lopen waar ik die avond zou overnachten. Een kleine twee kilometer, maar wel met tas van 17 kilo en een kokende zon op je hoofd. Eenmaal aangekomen bij hotel Traveller's Rest Stop in Chinatown verklaarden ze me voor gek. Niet geheel onterecht aangezien ik drijfnat van het zweet was. Mijn conditie was gelukkig wel in orde. Deze avond kwam Yvette eindelijk aan om mij te vergezellen. Nadat ik haar van het vliegveld had gehaald hebben we de rest van de avond gebruikt om bij te praten. De volgende dag begon sloom. We zijn in het park voor het gerechtsgebouw naar softballende scholieren gaan kijken. Het ging er best professioneel aan toe. Wij beperkten ons tot zitten in de schaduw en kijken. Daarna zijn we naar de winkelstraat Orchard Road geweest. Deze straat is zo'n twee kilometer aan winkels en kolossale warenhuizen. Omdat het zaterdag was kon je over de volle lengte over de hoofden lopen. Onvoorstelbaar zo druk. 's Avonds zijn we aan het begin van de straat naar de film Zodiac geweest. Een aardige thriller met Jake Gyllenhaal (Brokeback Mountain). Draait ie ook in Nederland? We konden de film echter niet afkijken, omdat we vergeten waren de deurcode van het hotel te vragen en de receptie om half 12 sloot. Na twee dagen Singapore zijn we met de luxe bus doorgereisd naar Melaka in Maleisië. Dit plaatsje heeft een klein toeristencentrum met een groot koloniaal verleden. Interessant om te zien dat Nederland hier zo ver van huis duidelijke sporen heeft achtergelaten. Zo vindt je er een windmolen, een Nederlandse begraafplaats, een vervallen kerkje (met nog meer Nederlandse graven) en het 'Stadthuys'. Dat laatste is nu een museum, waarbij ook weer de Nederlandse geschiedenis van Melaka terug te zien is. In dit plaatsje verbleven we in het luxe Aldy Hotel. Ik weet het, de naam doet anders vermoeden. Het was een hele opluchting na drie maanden van hostelverblijven. Eindelijk wat luxe en privacy. We hadden een badkamer met bad, tv, waterkoker met thee, roomservice en alles zag er piekfijn uit. Op het dak was er een jacuzzi en de gezellige bistro met live muziek maakte het plaatje compleet. Toen we Melaka hadden gezien was het tijd om naar Kuala Lumpur door te reizen. Al ruim voor aankomst in de stad was de skyline, met de 452 meter hoge Petronas twintowers als dominant middelpunt, duidelijk zichtbaar. Kuala Lumpur is druk. Het centrum wordt gekenmerkt door hoge kantoorpanden en hotels. Wij verbleven in een midrange hotel, zeg maar de middenklasse. Evengoed vond ik het aardig luxe met een beetje uitzicht op de Petronas torens (we zaten op de achtste verdieping) en alle faciliteiten die we in Aldy ook hadden. In Kuala Lumpur zaten we aardig in het centrum. Naast ons hotel was een straatje met een hele reeks gevarieerde eettentjes. Elk tentje had een eigen cuisine. En erg goedkoop. Je kunt hier makkelijk je buikje rond eten voor drie euro per persoon. En één van mijn favoriete gerechten in Nederland, saté, smaakt hier nog beter! In Kuala Lumpur begonnen we met inlezen in het enorme toeristencentrum. Toen we er eindelijk klaar waren brak echter de lucht open. De tropische bui duurde een half uur. Daarna was de wolk leeg en Kuala Lumpur een stukje koeler. Van daar liepen we naar het park Titiwangsa, alwaar het Eye on Malaysie stond. Dit reuzenrad, van Nederlandse makelij, was opgezet in het kader van vijftig jaar onafhankelijkheid en staat hier voor een paar maanden. Van hieruit hadden we een prachtig uitzicht op de skyline van Kuala Lumpur. Op de laatste dag zijn we uiteraard ook nog even langs de torens geweest. Je kan uiteraard niet in Kuala Lumpur zijn geweest zonder even op de loopbrug tussen de twee torens te hebben gestaan. De brug bevindt zich ongeveer op 170 meter hoogte en is gratis. Na het drukke Kuala Lumpur was het tijd om de jungle in te trekken. Met de bus vanaf het kippenhok (want zo kun je het wel noemen) van Puduranya busstation reden we uren door palmbossen richting de Cameron Highlands. We kwamen uit in Tanah Rata, nadat het laatste stuk behoorlijk bochtig was. Vanaf hier vertrekken tours en wandeltochten door de Highlands. Wij zaten in het knusse hostel Cameronian Inn. Goedkoop en erg gezellig. Het stadje was ook lekker klein en overzichtelijk. Toch had je er alles wat je nodig hebt. We kregen wel even een schok toen we door dit plaatsje in de jungle van Maleisië liepen en ineens uit een cafeetje hoorden schallen: "daar in dat klei-ne café aan de ha-ven! Daar zijn de men-sen gelijk en tevree!" Bleek dus een Nederlands eettentje waar net een Nederlandse toerbus was neergestreken. In de Cameron Highlands hebben we een prachtige wandeling gemaakt door de jungle. Het feit dat het meteen bij aanvang KEIHARD begon te regenen gaf eerder een extra dimensie dan dat het vervelend was. Dit is het echte regenwoud dacht ik. Aan het eind van de avontuurlijke tocht, waarbij we door modderpoelen heen moesten en landverschuivinkjes moesten bedwingen, scheen eindelijk de zon weer. Toen we de jungle uitliepen stonden we ineens midden op een theeplantage. Smet op de wandeling was dat mijn apparatuur er niet ongeschonden uit kwam. Ik had mijn mobiel meegenomen voor in geval van nood, maar mijn tas bleek minder waterdicht dan gedacht. En helaas bleek ik per ongeluk ook mijn iPod te hebben meegenomen in die tas. In een verborgen zijvakje. Beiden waren na een paar dagen drogen niet meer aan de praat te krijgen. De iPod (mijn derde!) is helemaal dood. De mobiel geeft nog wat backlight maar softwareactiviteit is er niet meer waargenomen. Gelukkig heb ik op beide garantie en anders is er nog de reisverzekering. Verder hebben we in de Highlands een tour gemaakt. Met gids 'Money' gingen we onder andere langs een butterflyfarm, waar naast vlinders ook veel grote insecten en andere enge beestjes rondliepen. Overigens leken ze zwaar gedrogeerd, want je kon ze makkelijk oppakken. Ook de lizards die er normaal gesproken als een gek vandoor gaan als je bij ze in de buurt komt. Daarna hebben we een jungletocht gemaakt en zijn we langs een grote theeplantage geweest, waar we hebben gezien hoe het verwerkingsproces werkt. Uiteraard hebben we zelf ook even geproeft. In de bus richting de Perhentian Islands zaten we in de bus met een gezin wat we toevallig eerder waren tegengekomen in Melaka en Kuala Lumpur. Ook gingen Britse jongens mee die we later, eveneens toevallig, ook nog een paar keer zouden treffen. De minibus zette ons af in Kuala Besut, waarvandaan de ferry vertrok richting de prachtige Perhentians. Deze bootrit was een avontuur op zich. Een combinatie van een hoog tempo en ruige zee zorgde ervoor dat alle opvarenden doorweekt aankwamen op de eilanden. En volgens mij zat ik natuurlijk weer op de plek die het natst werd. Overigens hadden de eerdergenoemde Britse jongens bij gerucht vernomen dat er op deze ferryverbinding een week eerder een aantal doden waren gevallen toen de boot kapseisde. Wij verbleven op Perhentian Besar, het grootste eiland van de twee. (Besar betekent groot, Kecil is klein. Het andere eiland heette, jaja, Perhentian Kecil) Nadat we waren aangekomen bij ons strandresort dook ik vrijwel gelijk de blauwe zee in om vervolgens meteen te worden aangevallen door een marinewezen. Ik had een branderig gevoel op mijn arm en een hele collectie van wat leek op muggebulten. Ik dacht eerst aan jellyfish (kleine kwallen), maar volgens een Brit op het resort waren het vermoedelijk waterluizen. Op het eiland hebben we vooral lekker gerelaxed en lekker veel en goedkoop gegeten op het terras aan het strand. Ook zijn we gaan snorkelen. Na eerder het Great Barrier Reef was dit ook weer een bijzondere ervaring. Minder rijk aan koralen, maar wel veel tropische vis en zeeschildpadden. Ik zag er eentje van ruim ander halve meter lang. Naderhand hadden zowel Yvette als ik een zwaar verbrande rug. De vellen hangen er momenteel nog aan. Ook hebben we op het eiland een korte wandeling gedaan door de jungle tussen de verschillende stranden. Hier zagen we onder andere lizards van een halve meter lang en mieren in allerlei groottes. Sommigen waren zo groot dat je ze niet 's nachts in bed wil vinden. Deze eilandengroep is een heel eind wat je voorstelt van een paradijselijk eiland. Met witte stranden, blauwe zee en palmen die over het water hangen. We vertrokken naar het nationale park Taman Negara in het centrum van Maleisië. Een hele tour: met de ferry naar Kuala Besut (dit keer droog overgekomen), met de taxi naar Kota Bharu (in het noordoostelijke puntje van het land) en daarna met de trein naar Jerantut. De trein, waar we de Britse jongens weer tegenkwamen, kwam iets voor één 's nachts aan. Nadat we hier in een hotelletje de nacht doorbrachten gingen we 's morgens met de taxi naar Kuala Tembeling. Hier namen we een boottocht van ruim anderhalf uur die ons het park in leidde. Onderweg kwamen we langs 'orang asli', oftewel de lokale aboriginals die leven van vis uit de rivier. We kwamen aan in Kuala Tahan, het dorp dat als toegangspoort tot het park fungeert. We kwamen meteen voor een praktisch probleem te staan aangezien we niet veel cash geld hadden en er in weinig hotels met creditcard betaald kon worden. Ook waren er geen pinautomaten. We kwamen dus uit bij een relatief prijzig resort. We hadden dan wel een zwembad tot onze beschikking en natuurlijk een redelijk luxe kamer. Vanuit Tanah Rata hebben we een nachtelijke jungle safari gedaan. Achterop een fourwheeldrive reden we 's avonds in het donker door de jungle. Onze gids had een grote schijnwerper, waarmee hij de bush afspeurde naar wildlife. We kwamen onderweg een aantal vogels tegen, waaronder een uil. Ook zagen we een aantal luipaardkatten. Deze katten zien er qua omvang uit als een gewone kat, maar zijn gevlekt als een luipaard. Ze leven in de jungle en zijn niet zo geschikt als huisdier als ons Mini bijvoorbeeld. Verder kwamen we een soort eekhoorn tegen en een spin met een indrukwekkend groot web. Buiten dit was het ook prachtig om het regenwoud te horen. Overal hoor je krekels en vogels om je heen. Een ander hoogtepunt in Taman Negara was de wandeltocht. Als eerste deden we de Canopywalk. Deze wandeling gaat over een aantal hangbruggen die via bomen met elkaar verbonden zijn. Best huiveringwekkend als je op een gammele brug loopt op veertig meter hoogte. Het geeft wel een mooi kijkje. Daarna zijn we de wandeltocht Bukit Teresik gaan doen. Een zware wandeltoer die uiteindelijk wel hele mooie uitzichten geeft. Ook uit deze wandeling kwamen we niet ongeschonden. Yvette verzwikte een enkel en ik bleek op het eind ineens een bloedzuiger aan mijn voet te hebben hangen. Dit gaf een nogal bloederig taffereel. Verder was het ook erg heet wat de wandeling er niet makkelijker op maakte. Bebloed, bezweet en uitgehongerd kwamen we aan op het resort. Nadat we in een eettentje in Kuala Tahan de Britse jongens weer waren tegengekomen vertrokken we met de bus richting Jerantut. Hier verbleven we een nachtje in hetzelfde hostel als waar we op de heenweg verbleven. Vervolgens gingen we met de bus snel door naar Kuala Lumpur. Hier kwamen we terug om naar de GT races op het circuit van Sepang te gaan kijken. Hiervoor waren we nog een nachtje vlakbij het centraal station in hotel Mexico. Hier hadden we nog een aparte ervaring, omdat midden tijdens de film The Forgotten in onze hotelkamer de stroom uitviel. Snel leerden we dat de stroom in de hele wijk was uitgevallen. Aparte aanblik in een straat die normaal bulkt van het licht en activiteit. We zijn maar gaan slapen. Even later schoten ineens de TV en airco weer aan. De volgende morgen vertrokken we al vroeg richting het circuit, dat vlakbij het internationale vliegveld ligt, zo'n 60km ten zuiden van de stad. Er waren gedurende de dag een aantal races op het circuit en ondanks dat we 's morgens wel de enige bezoekers leken, werd het gedurende de dag wel een stuk drukker. De meeste mensen zaten bij de start/finish en pits. Wij zaten echter bij het circuitgedeelte waar de meeste actie was. Zelfs Yvette vond het de moeite waard. De hoofdrace konden we niet uitzitten, want we moesten onze vlucht naar Langkawi halen op het naastgelegen vliegveld. Dat was nog wel even een gedoe. De verbindingen bleken niet zo goed als ik had verwacht. 's Morgens hadden we onze bagage achtergelaten op KL International Airport. Onze terminal was echter helemaal aan de andere kant van het vliegveld. We moesten dus eerst naar KL International om onze bagage op te halen en daarna met een shuttlebus naar de AirAsia-terminal. Er gingen vanaf het circuit helaas alleen shuttles naar die AirAsia-terminal. Uiteindelijk hebben we dus een redelijk dure taxi moeten nemen naar KL International. Door het oponthoud kwamen we nog bijna te laat voor de vlucht ook. Het is uiteindelijk wel goed gekomen en zijn we na een extreem korte vlucht van een minuut of vijftig, veilig geland op het eilandje Langkawi, tegen de Thaise grens in het noordwesten van Maleisië. Onderweg hadden we ook een prachtig uitzicht op onder meer het eilandje Penang, dat een paar dagen geleden door storm en overstromingen was getroffen. Op Langkawi zitten we nu in een bombastisch ordinair resort. Met een soort Hollywood berg aan de achterkant met de letters van het resort. Daaronder stroomt een waterval in het reusachtige 200 meter lange zwembad (blijkbaar het langste zwembad van Maleisië). Hier gaan we komende dagen even genieten. Aan het zwembad en aan zee. Over een paar dagen vertrekken we naar Thailand. Gelukkig hebben we hier ruimschoots de tijd om daar plannetjes voor te maken. Hopelijk heb ik dan ook tijd om de foto's hier te plaatsen. Jullie houden ze tegoed! Tot snel! Ps: Excuses dat dit verhaal ruim 2500 woorden is :) Reageer - Reacties (4) 2007-06-06 12:11:03 - Lucas Through tropics and desert.... ...back to Sydney. Want daar ben ik inmiddels weer. Gisteren aangekomen en morgen (7 juni) vlieg ik naar Singapore. Daarmee komt een eind aan hoofdstuk twee van mijn grote reis. En waar Australie en Nieuw-Zeeland nog enigszins te vergelijken zijn, zal Azië toch echt een andere wereld blijken. Bij dit chapitre zal ik worden vergezeld door mijn geliefde Yvette. Sneller dan zijn eigen schaduw... ...Taluke! De zee bij Darwin, vanaf de Esplanade. In Darwin kon je vissen voeren. Bij deze pier komen de vissen bij hoogtij gewoon achter je langs zwemmen. Zo tam zijn ze. Tijdens de watertocht bij Kakadu keek ik recht in de bek van deze 'saltie'. Sinds mijn laatste bericht heb ik weer een aantal fascinerende facetten van Australië gezien. Vanuit Cairns vloog ik naar het tropische noorden: Darwin. Niet alleen is het hier het hele jaar erg heet (boven de dertig), nog vervelender is de luchtvochtigheid. Met als gevolg dat je bijna permanent met een zweetrug loopt. Gelukkig was er bij het hostel een zeer welkom zwembad. De grootste vliegende vogel ter wereld: de Jabiru. In Kakadu. Blik over de wetlands van Kakadu met een indrukwekkende vogelpopulatie. De dirtroads van Kakadu. Soms moest je even hard in de ankers voor een overstekende wallaby of lizard. In deze periode heb ik een aantal dingen echt vooruit moeten plannen, vanwege het chronische gebrek aan tijd. Mijn eerste uitdaging was het nationale park Kakadu. Erg jammer dat ik hier maar twee dagen voor had, want het park is zo vol van natuur, wildlife en cultuurhistorie dat je er makkelijk een week kan doorbrengen. Wel heb ik een indruk gekregen en heb ik oog in oog gestaan met een aantal heuse zoutwaterkrokodillen (de gevaarlijke), tijdens een watertocht over een 'billabong', een rivier die na het regenseizoen ontstaat en later grotendeels opdroogt. Ook was er een weelde aan tropische vogels. In het Kakadu National Park woeden regelmatig bosbrandjes. Deze worden opzettelijk aangestoken om grote branden te voorkomen. Moeilijk voor te stellen dat over een paar weken dit terrein gortdroog zal zijn. Ik was er echt! Een mooi uitzicht over de bossen van Kakadu en Arnhemland. Tijdens de Kakadu-tour werd ik vergezeld door een Frans gezin van vader, moeder en dochter. Samen met de gids was dat meteen het hele gezelschap. Desondanks was het toch erg gezellig en heb ik aan mijn Frans kunnen werken. Een waterval in Kakadu. Ondanks krokodilwaarschuwingen kon hier, blijkbaar, toch gezwommen worden. De natte droom van een meteoroloog (toch pa?). En hoosbui met daarnaast de zon die door een gat in de bewolking schijnt. Midden in de woestijn: Alice Springs. Binnen Alice Springs viel het nog wel mee, maar daarbuiten zijn de miljarden vliegen een irritante plaag. Na de tweedaagse tour ben ik in de kroeg nog even kortstondig herenigd met Vincent, die ik in Mackay had leren kennen. De daaropvolgende dag ben ik in de fameuze Ghan-trein gesprongen voor de trip naar het hart van Australië: Alice Springs. De dagen die ik daar had heb ik opgevuld met The Rock-tour. Een tour door het rode centrum van Australië. Hierbij hebben we onder andere de beroemde Uluru-steen bezocht. Deze grootste rots ter wereld is ruim 350 meter hoog en van grote culturele betekenis voor de aboriginals. Ik vond het niet zo boeiend, maar Ayers Rock (zoals de Europeanen hem noemen) is een ongelooflijke toeristentrekker. Zodra de zon ondergaat en de rots van kleur verandert staan er op diverse uitkijkplaatsen honderden toeristen toe te kijken. Andere beroemde locaties die we bezochten waren de rotscombinaties Kata Tjuta (Olga's) en Kings Canyon. Die grote steen moest natuurlijk wel even vereeuwigd worden op mijn Lumix. Didgeridoo'en bij het kampvuur. Extrrrrrrrrrrrreem vroeg op voor dit plaatje. Kings Canyon. Had meer te bieden dan deze foto doet voorkomen. Meer foto's komen later wel een keertje. Verder heb ik tijdens de tour een indruk gekregen van de Australische woestijn, waar het in de nacht akelig koud kan zijn. Hier had ik me een klein beetje op verkeken. We sliepen in een 'swag' onder de sterren. In mijn slaapzakje liep de temperatuur terug tot onprettige proporties. Verder was het erg indrukwekkend en was de groep erg leuk. Samen zaten we met zijn allen rond het kampvuur, nadat we zelf hout hadden gesprokkeld. Zodra het eten op was werd er op de didgeridoo gespeeld. Mooie jongen op het Camelfarm, nabij Alice Springs. Met Esther (ook van The Rock-tour) in de Ghan naar Adelaide. Sensatie. Reallife CSI (Crime Scene Investigation) na schietpartij in club tegenover mijn hostel in Adelaide. Genoeg hoogbouw in sportgek Melbourne. Na drie dagen rocktour vervolgde ik mijn treintocht op de ultratrage Ghan richting Adelaide. Bij aankomst had ik met de trein het hele continent doorkruist van het noordelijkste puntje naar het zuiden. In Adelaide ben ik een nachtje gebleven om daarna meteen door te gaan naar Melbourne. Hier had ik welgeteld één volle dag. Veel verder dan wat rondstruinen en een bezoekje aan de royal Melbourne Zoo ben ik hier niet gekomen. Gisteren ben ik 's avonds teruggevlogen naar Sydney. Morgen wacht om 9.30 (1.30 Nederlandse tijd) de grote doortocht richting Singapore. De botanische tuinen van Melbourne met op de achtergrond de skyline van het centrum. Wie herkent het nu? De Rod Laver Arena straalt tijdens de Australian Open wel een andere ambiance uit. Twee vrienden uit de royal Melbourne Zoo. Als eerste deze slome schildpad. Hij kan goed tweehonderd jaar oud zijn en zoals ik hem zag lopen geloof ik dat ook wel. Tweede vriend: deze zwaar giftige slang. Australië huisvest de meeste giftige slangen en er waren er een aantal in de zoo te vinden. Gelukkig wel achter het glas. Reageer - Reacties (3) 2007-05-21 04:07:01 - Lucas Weg van 2000km strand Vanavond om zes uur lokale tijd (10 uur 's morgens in Nederland) vlieg ik van Cairns naar Darwin in het noordelijke puntje van Australie. Daarmee begint een nieuwe fase van mijn reis. De populaire backpackersroute van Sydney naar Cairns heb ik in een kleine maand voltooid. In die tijd heb ik vlot doorgereisd en heel veel leuke dingen gedaan en aardige mensen ontmoet. Personal interest: Deze muziekzaak in Sydney had de grootste collectie Johnny Cash-cd's die ik ooit heb gezien. Er liggen zelfs platen van de Carter Family, de schoonfamilie van Cash. De magische Blue Mountains vlakbij Sydney zijn niet alleen mooi vanwege de drie gezusters. Dat de route populair is heb ik een aantal keer door toevalligheden ondervonden. Een selectie: In Noosa heb ik Wouter leren kennen. Een aardige gozer uit Laren. In Hervey Bay liep ik een paar dagen later over het strand en wie zat daar? Wouter. Ander voorbeeld: In Byron Bay was ik met Jochum uit Utrecht op stap geweest in de Cheeky Monkeys. Duizenden kilometers noordelijker liep hij ineens langs me op Magnetic Island. Laatste voorbeeld: Met Samantha deed ik samen de Fraser Island-tour. Daarna verloor ik haar uit het oog, maar op de terugreis van het Great Barrier Reef zat ze ineens in dezelfde boot. Wederom een prettig weerzien, wat een gevolg krijgt aangezien zij, toevallig, in hetzelfde vliegtuig zit naar Darwin vanavond. Deze koala in het koala-hospital in Port Macquarie ziet er vertederend uit. Ze kunnen echter ook behoorlijk humeurig zijn. De skyline van Brisbane met de gelijknamige rivier op de voorgrond. Goed, sinds de laatste update zijn er natuurlijk weer een aantal dingen de moeite waard om jullie van te laten meegenieten. De belangrijkste activiteit was de cruise op de Whitsunday Islands. Daarvoor was ik twee dagen in Mackay ten zuiden van Airlie Beach. Dit waren echter vooral uitrustdagen. Het scheelde dat het die dagen plensde en er in het knusse hostel genoeg gezellige mensen waren. De busreis ernaartoe was trouwens een vermoeiende ervaring. Bij wijze van experiment had ik een nachtbus genomen. Dat scheelde me een reisdag en accomodatie. In de elf uur durende rit heb ik echter geen oog dicht gedaan. De bus zat stampvol en ik zat ook nog eens naast een brede kerel die de helft van mijn stoel claimde. Femke, Mandy en Rianne hadden in het Noosa national park duidelijk meer moeite met de diverse klims dan ik. Hebben de vele wandelingen in Nieuw-Zeeland dus toch een goed effect gehad op mijn conditie. De busreis van Mackay naar Airlie Beach, toegangspoort voor de Whitsunday's, was een verademing. 'Slechts' een uur of twee in een bijna lege bus. Ik kwam 's avonds aan en de middag erop moest ik me melden bij Gloria's cafe bij de pier waar de Eureka 2 klaarstond om te vertrekken. Deze zeilboot is een echte wedstrijdboot die aan diverse races heeft meegedaan, waaronder van Hobart (Tasmanie) naar Sydney. Blijkbaar een belangrijk evenement. Het zorgde ervoor dat je als passagier regelmatig aan het werk werd gezet om de zeilen te heisen. De zeilcruise was voor een maximum van zestien mensen, maar er waren er maar tien. Een perfect aantal. Ik heb inmiddels diverse andere verhalen gehoord over zwaar overbevolkte boten met onhandelbare mensen en kutweer. Ik had niks van dat al. Een leuke groep mensen van diverse nationaliteiten en het weer was uitstekend. Als gevolg van het laatste heb ik aan mijn 'tan' kunnen werken, zag het koraal er extra mooi uit en de stranden extra wit. Een krrrrraakhelder beekje in het regenwoud van zandeiland Fraser. De tourbus van Kingfishertours, waarmee we over de zandweggen en stranden van Fraser Island scheurden. Daarvoor staat onze gids. Hij vond het leuk om de, vooral vrouwelijke, passagiers de stuipen op het lijf te jagen met verhalen over gevaarlijke slangen, spinnen en zelfs beren die je van achteren bespringen. Aan boord was alles geregeld. Drie keer per dag werd er, overigens uitstekend, eten bereid door de tweekoppige crew (Shannon en Zac) en daarnaast werd er ook nog weleens een extraatje uitgedeeld. 's Avonds werden er wat blije spelletjes gedaan en werd naar de sterren gekeken. De hemel boven de Whitsunday Islands is zo helder dat je veel meer sterren kunt zien dan normaal. De melkweg was ook duidelijk zichtbaar en ik heb op de eerste avond maarliefst vijf wensen mogen doen na het zien van evenzoveel vallende sterren. Ik zit gebeiteld! Het beroemde Lake MacKenzie op Fraser Island met het heldere blauwe water en spierwitte zand. Het scheepswrak Maheno. Fotoklikken verplicht. De zeilcruise duurde drie dagen en elke dag hebben we gesnorkeld in het prachtige reef rondom de eilanden. Er zit hier zo veel tropische vis dat je door alle vis de zee niet meer kunt zien. Regelmatig zwemmen ze tegen je duikbril aan. Het is verbazingwekkend wat een leven er onder de zeespiegel bestaat. Wat een kleuren! Dat durf ik zelfs als kleurenblinde te zeggen. Opvallendste bezichtiging was een enorme schildpad (zie foto). Naast het snorkelen Deze wilde Dingo zag ik vlak voor ik Fraser verliet. Heb ik toch nog een wild beest gezien daar. In Mackay regende het hard en vaak. Gelukkig zat ik hier beschut in afwachting van de bus. Na de cruise ben ik direct doorgegaan naar Townsville. Ik had eigenlijk de avondbus vanuit Airlie. Die zou mij pas om 1 uur 's nachts in Townsville afzetten. Ik bleek echter ook de middagbus nog te kunnen halen en gelukkig was er nog plek. Ik was dus al om zeven uur in Townsville. Hierdoor kon ik nog normaal een hostel zoeken en vinden. Maar voor een nachtje, want de dag erop wilde ik naar Magnetic Island. Dit eiland ligt vlak voor de kust bij Townsville. Met twee meisjes uit het hostel nam ik de ochtend erop de ferry. Aan het roer van de Eureka 2. Rechts houdt schipper Shannon een oogje in het zeil (letterlijk:)). De reuzenschildpad, vlakbij Whitehaven beach, Whitsunday's. Aanvankelijk was het niet mijn bedoeling om naar Magnetic Island. Ik zat immers krap in de tijd. Naar alle goede verhalen gehoord te hebben ben ik er toch maar heengegaan voor twee nachten. Ik zat in een soort bungalowpark. Het park was aangesloten bij de internationale hostelorganisatie dus ik kon er wel goedkoop overnachten in een bungalowdormitory. Op het terrein was ook een kleine dierentuin met onder meer krokodillen, slangen en koala's. Ik ben hier niet heengeweest, maar zag wel een aantal jonge krokodillen in een aquarium (zie foto). Het witte zand op de Whitsunday Islands is beschermd. Het is enkel een keer geexporteerd voor een ruimtevaartuig. De meest magische zonsondergang die je je kan voorstellen. Eveneens rond de Whitsunday Islands. Op dag twee op het eiland heb ik een fiets gehuurd, omdat Magnetic Island zo klein is dat het op de fiets goed behapbaar is. Het was heerlijk om weer eens als matadoor van het smalle zadel aan het werk te kunnen. Dat was alweer een aantal maanden geleden. Ik ben eerst naar het fort carpark gefietst. Van hier kon je een wandeling doen naar een fort, waarbij je onderweg mooi uitzicht hebt over het eiland. Ook kun je onderweg wilde koala's spotten. Ik zag er twee, maar die beesten zijn zo suf van de eucalyptusbladeren dat ze twintig uur per dag slapen. Kortom, veel leven zat er niet in. Bijna de hele zeilgroep. Enkel de twee Tiroler meisjes hadden geen zin om op de foto te gaan. Wat een prachtig beest is dit toch. Kijk nou naar die ogen. Zijn ouders zaten in het koalapark op Magnetic Island. Zelf zat ie in een aquarium bij de receptie van het bungalowpark met broers en zussen. De fietstocht deed een beetje denken aan de tocht die ik in Frankrijk 2005 deed van Nice naar Monaco en terug. De zee is hier zeker net zo blauw en de kustlijn net zo mooi. Ook zat er aardig wat hoogteverschil in het parcours. Met name het stuk van Geoffrey Bay naar het eerdergenoemde fort carpark was een echte beproeving. Ik weet niet hoe ver en hoe hoog, maar ik moest echt tot het uiterste gaan om de top te halen. Uiteindelijk is het gelukt en daar ben ik best trots op. De afdaling erna was een spectaculaire afsluiter. Ik schat in dat ik met zestig kilometer per uur naar beneden ging. Een kenmerkend mooi uitzicht vanaf Magnetic Island. In Geoffrey Bay op Magnetic Island stikt het van de Wallabies, een kleinere variant van de Kangaroe. Inmiddels ben ik dus in Cairns. Gisteren heb ik hier mijn laatste eastcoast activiteit gedaan: een duikcruise. Op Magnetic had ik een aanbieding gezien. Voor 110 dollar (zo'n 70 euro) een cruise naar het outer reef (blijkbaar het mooiste deel met de grootste diversiteit aan vissen en koralen). Hier zat ook een introductieduik inbegrepen. Deze duik was een leuke ervaring alleen mijn linkeroor kreeg ik onderweg naar beneden niet open. Dat ging op gegeven moment wel zeer doen en bij het ter perse gaan van deze blogpost is mijn linker gehoororgaan nog niet de oude. Tijdens de duik heb ik niet veel bijzonders gezien, afgezien van de tropische vissen die ik ook op Whitsunday's had gezien. Wel zag ik een paar echte 'Nimo' clownfish.'s Middags heb ik me dus maar beperkt tot snorkelen. Dat is niet zo'n gedoe met apparatuur en niet zo pijnlijk voor de euren. Ik was even bang dat ik geen echte stingray of haai ging zien, maar vlak voordat ik terugzwom naar de boot zag ik een reefshark van zo'n anderhalve meter lang onder me langs zwemmen. Een kleine haai dus, maar wel prachtig mooi. Op de terugweg zag ik dus Samantha weer. Met haar en nog een paar anderen van de boot hebben we gisteravond nog even wat gedronken in het altijd drukke uitgaanscentrum van Cairns. Reageer - Reacties (1) 2007-05-11 03:50:03 - Lucas De backpackerstrail Ik heb van 23 april tot en met 7 juni om Australië te verkennen. Dat zijn dus 46 dagen. Krap dus en dat merk ik meer en meer. Regelmatig hoor ik van mensen dat een bepaalde locatie een absolute must is. Nadat ik een week in Sydney ben geweest ben ik nu met de Greyhound-bus de populairste backpackersroute ter wereld aan het afleggen: van Sydney naar Cairns, langs de oostkust van Australië. Veel tijd voor uitgebreide verkenningen is er niet. Mijn eerste stop was Port Macquarie, een surfersplaatsje 400km boven Sydney. De temperatuur was hier al een stuk aangenamer. Ik bleef hier twee nachten als tussenstop op weg naar Brisbane. Het was wel een verademing na het drukke Sydney. Hier was alles heel laidback. Het hostel was klein, maar cozy en gezellig. Ik ben in Port Macquarie onder meer naar een Koala ziekenhuis geweest, waar ik een gratis rondleiding kreeg. Het ziekenhuis is eigenlijk een opvangplek in het bos met daarnaast een heuse intensive care en operatiekamer. Met een vertederende toewijding werken hier bijna alleen maar vrijwilligers aan het verzorgen van de koala's. Sommige dieren zijn aangereden, anderen hebben een infectie, zoals chlamydia, wat blijkbaar nogal een probleem is onder de koalagemeenschap. Op de tweede avond in Port Macquarie ontmoette ik twee Nederlanders in het hostel, waarmee ik een nogal zwaar gesprek voerde over onder meer oorlogsjournalistiek. Eén van de twee had in Bosnië en Afghanistan gestationeerd gezeten. Na Port Macquarie vertrok ik voor weer een busreis van ruim zes uur naar Byron Bay, een hippieoord ten zuiden van de Gold Coast. Hier heb ik verder weinig van meegekregen. Ik bleef er maar één nacht en aangezien ik 's avonds aankwam en 's middags weer vertrok was er weinig tijd voor een stadsverkenning, laat staan omgevingsverkenning. Wel ben ik met een jongen uit Utrecht uitgeweest in de beruchte Cheeky Monkeys, waar een wet t-shirtcompetitie was (kan iemand Yvette even in bedwang houden :)). Na Byron Bay ben ik twee nachten in Brisbane geweest, de hoofdstad van Queensland. Echter, de volle dag dat ik er was heb ik vooral in het kantoortje van Tribal Travel gezeten om mijn Fraser Island-tour en Whitsunday-cruise te boeken. Dat kostte enorm veel tijd. Eerst de beste deals uitzoeken en daarna het boeken zelf, wat door het gepruts van het personeel daar niet erg vlot ging. Uiteindelijk ben ik 's middags en 's avonds nog wel naar wat kleine bezienswaardigheden geweest, maar Brisbane blinkt wat dat betreft niet echt uit. Het is een relaxte plaats, mede door het warme weer. Na Brisbane ben ik naar Noosa gegaan voor twee nachten. Dit plaatsje is volgens de Lonely Planet één van de mooiste van de oostkust. Ik vond het wel meevallen. Het zijn eigenlijk een aantal plaatsjes bij elkaar, zoals Noosa Junction, Noosa Heads en Noosaville. Vooral Noosa Heads is populair onder wat meer welgestelde toeristen. Met drie Nederlandse (weer!) meisjes ben ik hier het Noosa National Park gaan verkennen. De kans op Koala-spotting was groot, maar ondanks een zere nek van het omhoogkijken hebben we niks gezien. Overigens was de wandeling evenzeer de moeite waard. De kustlijn was indrukwekkend. Mijn conditie bleek ook beter dan ik had verwacht. De meisjes stortten halverwege de wandeltocht in, waar ik nog geen druppel zweet had gelaten. Heeft het vele wandelen in Nieuw-Zeeland dus nog een extra meevaller opgeleverd. Nadat ik op de laatste avond in Noosa, in het overigens schitterende YHA-hostel (foto's volgen later), weer een Nederlandse jongen had ontmoet, was het tijd om naar Hervey Bay af te reizen voor mijn trip naar Great Sandy National Park, beter bekend als Fraser Island. Op het eiland heb ik een tweedaagse georganiseerde tour gedaan. Hier heb ik onder andere stingrays, zeeschildpadden en reefsharks zien zwemmen. Op de laatste dag zag ik vlak voordat we vertrokken ook een dingo lopen op het strand. Een dingo ziet eruit als een hond, maar is als ik het goed begrijp meer een wolf, omdat ie huilt en niet blaft. Ze zijn dé bekende inwoners van Fraser Island. Het eiland is beroemd, omdat het voor bijna honderd procent uit zand bestaat. De trip was zeer zeker de moeite waard en de groep was ook erg gezellig. Ook de gids was erg komisch. Toen ik naast hem zat op Indian Head (een uitkijkpunt vanwaar je goed zicht hebt op wat er in de zee zwemt) zei ik tegen hem: 'misschien moeten we wat bloed in de zee gooien om haaien te lokken'. Toen zei hij: 'misschien moeten we die Koreaan die mee is er maar ingooien'. Wat bleek, de domme Koreaan had zijn bagage meegestuurd met de ferry, terwijl hij de dag erop pas zou vertrekken. De gids was vervolgens uren bezig om de tassen weer terug te krijgen. Momenteel zit ik met een drietal Nederlanders (ik kan er ook niks aan doen) in Hervey Bay. Vanavond heb ik de nachtbus naar Mackay. Een rit van zo'n elf uur. De afstanden zijn mega, maar vanacht schiet het daardoor wel lekker op. Tot die tijd kan ik mooi nog even het strand op. Foto's volgen over een paar dagen. Reageer - Reacties (1) 2007-04-28 04:44:36 - Lucas Chapter 2: OZ Goh, dus het is lekker weer in Nederland? Nou, hier is het anders ook best aardig hoor. Niet te warm, want als het te warm is kom je natuurlijk niet tot veel activiteiten hier...nee... Nu kan ik van alles nog wat doen, hier in Sydney. En af en toe een verfrissend buitje is dan niet erg...... Oke, er mogen best wat minder verfrissende buitjes zijn. Maar het is verder prima weer hier hoor!.....zucht..... Okeoke, het is hier BOUTweer! Ik ben hier nu zes dagen en heb welgeteld één dag zon gezien. Maar goed, ik klaag verder niet. De vooruitzichten zijn goed en er zijn genoeg binnenactiviteiten, zoals musea, het aquarium, de expositie in de state library. En de dag dat de zon scheen was het ook gelijk heel warm en daar heb ik dan ook volop gebruik van gemaakt. Zo ben ik uiteraard naar de iconen van Australië geweest: De Sydney Harbour Bridge en het Opera House. De brug die het centrum van de stad met het noorden verbindt doet me denken aan de Brooklyn Bridge. Niet qua vorm, maar qua functie en status. De Brooklyn Bridge is de beroemde forensenbrug voor het volk wat in Manhatten werkt en in Brooklyn woont, waarbij het uitzicht vanaf Brooklyn grofweg hetzelfde is als vanaf Noord-Sydney. Namelijk, wolkenkrabbers en een wereldberoemd icoon. Wat het Opera House is voor Sydney, is het vrijheidsbeeld voor New York. De rest van Sydney is een mix tussen datzelfde New York en Auckland, waarbij New York in het klein en Auckland in het groot. De drukke havenkant van het centrum van Sydney, Circular Quay, doet denken aan dat van Auckland. Van het Ferry Building, aan het begin van de Queen street, vertrekken de ferries in Auckland. In Sydney vertrekken aan Circular Quay de ferries richting de wijken, zoals Manly, in Noord Sydney. Sydney heeft ook wel iets van het wereldse New York. Een multicultureel volk, wat veel en hard werkt. Tijdens rush hours zijn de straten bevolkt met haastige carrièretypes die meestal druk aan het bellen zijn. In het lunchuur is het Domain (een groot grasveld in het centrum) en de Royal Botanical Gardens bevolkt met joggers. Overigens is de Sydney Harbour Bridge jarig. De brug werd geopend in maart 1932 en is dus dit jaar vijfenzeventig geworden. In het kader daarvan was er een expositie in het Sydney museum over de brug, met onder andere het hele bouwproces. Het heeft decennia geduurd voordat de brug er eindelijk was. Dit kwam door de kosten, de Eerste Wereldoorlog en de politiek die het niet eens kon worden. Ook was er lang onduidelijkheid over welk ontwerp gekozen zou worden. Ze hebben een goede keus gemaakt, in mijn ogen. De brug is prachtig en ontworpen met een vooruitziende geest. In 1932 reden er een paar auto's per dag over de brug, tegenwoordig is de Sydney Harbour Bridge een achtbaans snelweg en hebben voetgangers, fietsers en de trein ook nog een aparte strook. Een interessante stad dus, dat Sydney. Het startpunt van hoofdstuk twee van mijn avontuur. In Christchurch, mijn laatste standplaats in Nieuw-Zeeland, heb ik weinig meer gedaan. Hoogtepunt daar was de treinreis naar Arthur's Pass, alwaar ik een aantal hikes heb gedaan door de Southern Alpes. Waaronder een wandeling naar de top van Mount Ainken die eigenlijk alleen voor ervaren lopers is (lees:steil), maar dat was voor mij inmiddels geen probleem meer. Het uitzicht was overigens zeer indrukwekkend. Het spiegelbeeld van Mount Cook in Lake Matheson, Nieuw Zeeland. Het uitzicht over Queenstown, Nieuw Zeeland. Helemaal onderin is het bungeeplatform te zien. De weg tussen Te Anau en Milford Sound, Nieuw Zeeland. Het fjordenland van Milford Sound, tijdens de 'cruise'. Door de krullen heen uitzicht over Frankton, nabij Queenstown. Met heel klein in de achtergrond het vliegveld. De TranzScenic-trein van Christchurch naar Greymouth. Helemaal omhoog geklomen naar Mount Ainken, nabij Arthur's Pass. Beneden zijn heeeeeel klein de rivier en het weggetje langs de pas zichtbaar. Ingang van het hostel in Christchurch, Nieuw Zeeland. Het treintje in Christchurch rijdt af en aan door het centrum om toeristen de stad te laten zien. De Botanical Gardens van Christchurch. De Botanical Gardens van Christchurch. Een bus van de Kiwi Experience crashte tussen Franz Josef en Fox Glacier, nadat de chauffeur van zijn stoel was gevallen. Aan de Wodka Red Bull met Jufo en Noora op mijn laatste avond in Nieuw Zeeland. Noora, vriendin van Jufo. De haven van een regenachtig Sydney vanuit het vliegtuig. De Virgin Megastore in Sydney in een monumentaal pand. Een vreemde vogel in Hyde Park. Wie weet wat voor soort het is mag mailen. De machtige Sydney Harbour Bridge vanaf observatory hill. Het even machtige Opera House. Fotoklikken verplicht. De brug vanaf de noordkant. Ik, voor de twee iconen van Australië. Het park Domain, naast de Royal Botanical Gardens. Overspoeld met joggers en andere sportievelingen. Bondi Beach. Je ziet het misschien niet, maar de golven hier zijn machtig hoog. Er waren dan ook veel surfers actief. Reageer - Reacties (2) 2007-04-19 09:04:12 - Lucas Oma Het was een dag voor mijn grote reis. Ondanks alle drukte met de voorbereidingen hechtte ik er waarde aan om nog heel even bij oma in Boxtel langs te gaan. Haar gezondheid was de laatste tijd een toenemende bron van zorg, nadat vorig jaar zomer kanker in haar botten werd geconstateerd. Aan het eind van het bezoek wenste ik haar veel sterkte de komende tijd. Op haar beurt wenste ze mij veel plezier met de reis. We spraken af dat ik in juli terug zou komen met een doos vol verhalen en foto's. Op weg richting de auto bleef oma ons opvallend lang volgen. Bleef ze normaal altijd binnen, nu liep ze door tot aan de voorkant van het appartementencomplex. Hierdoor kon ze ons uitzwaaien toen we de oprit van het complex afreden. Diep in mijn hart wist ik dat het wellicht de laatste keer was dat ik haar zag. Maar in dit soort dingen ben ik altijd optimistisch, of naief. Ook toen ik twee weken geleden een kaart naar haar schreef vanuit Hotel Mahinapua aan de westkust van Nieuw Zeeland. In de kaart ben ik enthousiast over het weerzien in juli. Ik beloofde onmiddellijk de foto's te komen laten zien, zodra ik terug was. Het was wishfull thinking, want tegelijkertijd sprak mijn verstand dat de kaart snel de deur uit moest. Anders zou ze hem misschien niet eens meer lezen. De mailupdates met foto's uit Nederland maakten me afgelopen week somber. Ik realiseerde me op de laatste avond in Queenstown dat ik haar niet meer ging zien. Vanmorgen wist ik voldoende toen mijn mobiel afging met een oproep uit Nieuwegein. Oma was 's middags vredig heengegaan. Ondanks de voortekenen en de zekere berusting kwam de bevestiging toch als een schok. Mijn positieve instelling hoopt altijd op beterschap. Ook al is die hoop nog zo ijdel. Mijn kaart kwam aan op de ochtend van haar overlijden. Op dat moment was ze echter al niet meer bij kennis en daar heb ik best moeite mee. De kaart met opbeurende teksten en (dacht ik) uitzicht over Wellington staat nu tegen een bloemenvaas met bloemen, naast het bed waar ze ligt opgebaard. Ook wrang is dat haar toestand de laatste dagen zo snel achteruit ging dat haar dochter en hartsvriendin Bep geen afscheid meer heeft kunnen nemen, omdat ze in Spanje woont. Ik schrijf dit stukje in de botanische tuinen van Christchurch als onderdeel van mijn eigen solitaire rouwproces. Het parkje lijkt ironisch genoeg op de begraafplaats in Boxtel waar oma straks bij opa komt te liggen. Grasstroken in de vorm van kringen met daartussen plantjes. Godverdomme, waarom gebeurt dit nu ik hier zit. Ik wil niets liever dan thuis zijn. Niet alleen vanwege mijn eigen verdriet, maar ook om mijn familie te steunen. Want er zijn personen die het nog een stuk moeilijker hebben met dit verlies. Oma van den Bremer was geen dertien in een dozijn oma. Ze was altijd een gewone lieve oma, maar na het overlijden van opa in 2002 ben ik haar extra gaan waarderen. Na een kwakkelperiode na de dood van opa is ze in 2004 enorm sterk teruggekomen. Ik kan me nog herinneren dat ze dat jaar in De Bourgondiër haar 85ste verjaardag vierde. Ik werd er blij van mijn oma daar zo levenslustig bezig te zien. Ook kwam ik er achter dat ze voor haar leeftijd nog erg goed bij de tijd was. Ze volgde alles. Keek tv, las veel boeken, kranten en de Elsevier. Het zorgde ervoor dat je met haar over alles kon praten. Over de tegenvallende resultaten van Ajax, maar ook over internetnovelties. Dit bleef zo tot aan haar dood. Het is wrang dat zo'n sterke geest geveld is door een lichaam dat niet meer wilde. Waarschijnlijk ook tot haar eigen frustratie. Ik hoop dat ze rust in vrede en dat ze vanuit de hemel alsnog mijn kaart leest. En reis als engel op mijn schouder met me mee, oma. Gaan we samen langs het Sydney Opera House, het Great Barrier Reef en het Grampians National Park. Reageer - Reacties (5) 2007-04-12 00:48:54 - Lucas Fotokes Weer wat foto's. Nu wel verkleind. Windy Wellington vanaf Mount Victoria. Een lagoon in het Abel Tasman National Park. Misschien wel het mooiste stukje Nieuw Zeeland. Overigens ook het zonnigste stukje. De pannenkoeken van Panukaiki. De Pancake Rocks zijn door de jaren heen gevormd door de ruige zee. Op sommige plaatsen spuit het water door de blowholes tientallen meters omhoog. De droge humor van de mensen in het Bushman's centre kon ik wel waarderen. Ze proberen door de ruige taal het harde leven van de Nieuw Zeelanders die op het platteland leven te laten zien. Ook scheppen ze op over het afschieten van Possems en Konijnen. Een andere tekst in het centrum leest: "Unattended children will be sold as slaves." Gezellige jongens die kiwi's. Ik in vol ornaat, vlak voor de vlucht over Mount Tasman, Mount Cook en de Fox gletsjer naar 12.000 voet. De hoogste berg in Nieuw Zeeland: Mount Cook. Tijdens zonsondergang, vlak voor de sprong. Na de vrije val had ik ruimschoots de tijd om foto's van de omgeving en, natuurlijk, van mezelf te maken. Een foto met de man die ik noodgedwongen in vertrouwen had genomen. Tijdens de Franz Josef-expeditie moest ik soms rare toeren uithalen om mijn 1 meter 95 door het provisorische parcours heen te loodsen. Hier worstel ik me door een soort glijbaan cq tunnel in de gletsjer. Op het hoogste punt van onze expeditie (op ongeveer eenderde van de totale gletsjer) was het terrein behoorlijk ruig. Met de 'ice axe' moest regelmatig een weg door het ijs gehakt worden. PS: Een andere foto van de skydive staat onder de link in de vorige post. Foto is overigens niet geschikt voor trage modems. Reageer - Reacties (4) 2007-04-10 09:35:35 - Lucas Cruisin' southbound Allereerst mijn oprechte excuses voor het chronische gebrek aan updates. De afgelopen dagen ben ik in redelijke sneltreinvaart de westkust van het zuidereiland overgestoken. Inmiddels ben ik in het skistadjes Wanaka aan het gelijknamige meer. Even een update van de activiteiten sinds de laatste update. Na Taupo ben ik via het gezellig knusse hostel van River Valley naar Wellington afgedaald. Wellington is de hoofdstad van Nieuw Zeeland en de zuidelijkste plaats op het noordereiland. Vanaf hier vertrekken de 'ferries' richting het plaatsje Picton op het zuidereiland. In de twee volle dagen Wellington heb ik heerlijk gerelaxed. Ik bezocht onder meer het gratis (!) nationale museum Te Papa. Een museum waar je niet uitgekeken raakt. Dat hoefde ook niet, want de volgende dag kwam ik er weer terug. Toch gratis. De hoofdstad wordt ook wel Windy Wellington genoemd, vanwege de windstroom die de boulevards teistert. Ondanks dat was het er goed toeven. Met name op dag twee heb ik veel in de zon gezeten. Het centrum van Wellington is een stuk aangenamer dan dat van Auckland. Gezelliger, netter en mooier. Nadat ik mijn eerste boek (De Weduwnaar, Kluun) uit had gelezen, heb ik in een tweedehandsboekenzaak een biografie van Freddy Mercury gekocht en later, in boekenzaak Borders, de geautoriseerde biografie van Johnny Cash. Dan toch maar, nadat ik hem in Nederland een paar keer had laten liggen. Er lijkt overigens wel sprake van een Cash-revival sinds Walk the Line eind 2005 uitkwam. In het hostel in Nelson speelde Paddy, een Britse jongen, op zijn gitaar tot mijn grote plezier Folsom Prison Blues. De groep zong driftig mee. Ik ben dus niet de enige Cash-fan hier. Op 4 april vertrok ik per pont naar het eerder genoemde Nelson, een plaats in het noordwesten van het zuidereiland en startpunt voor tochten naar Abel Tasman National Park. In dit schitterende park heb ik de dag erop een wandeltocht gemaakt tussen de verschillende Bay's. Ook was bij de trip een boottocht inbegrepen die de prachtige stranden en zeehondenkolonies laat zien. Tijdens de wandeling koos ik een avontuurlijke route die me nog even wat hachelijke momenten opleverde. Het werd laagtij en ik wilde via de zeekant langs een heuvel. Het tij was echter niet laag genoeg dus ik werd gedwongen over rotsen te klouteren. Die waren duidelijk niet voor de onervaren wandelaar. De rotsen werden steeds ruiger en waren volgroeid met mossels. Na een tijdje besloot ik maar terug te gaan. Mijn Tefa's waren ook niet het ideale schoeisel voor deze tocht, zo bleek toen ik eenmaal weer op het wad was aangekomen. Mijn handen en voeten waren rood van de kleine wondjes. Een spannend avontuur. De tocht langs de westkust voerde verder langs het dooie Westport, het gare Lake Mahinapua, naar Franz Josef. Het dorpje aan de voet van de mooiste gletsjer van Nieuw Zeeland. Hier is het dan toch gebeurd: skydiven. Nadat ik bijna de hele bus in Taupo naar beneden had zien komen kon ik nauwelijks nog wachten. Iedereen was zo enthousiast dat ik mijn voornemen om in Australie te gaan skydiven heb laten varen. Franz Josef is dé ideale plek, omdat er een rondvlucht is inbegrepen over de Fox gletsjer, Mount Cook en Mount Tasman. Het was een geweldige ervaring. Het onwaarschijnlijk mooie uitzicht bij zonsondergang vanuit het vliegtuig ontnam me de spanning voor de val. Volkomen relaxed stak ik bij het opengaan van de deur van het piepkleine propellorvliegtuigje mijn duim omhoog naar de camera op de vleugel. En daar ging ik. Van 12.000 voet een vrije val van 45 seconden. Binnen no time was het weer voorbij. Nauwelijks bijgekomen van de ervaring stond ik de dag erop (gisteren dus) al weer vroeg klaar voor een ander hoogtepunt. De Franz Josef experience. Op aanraden van neef Roelie. Zes uur lang heb ik samen met een groepje Kiwi-gangers en met hulp van een gids deze gletsjer bedwongen. Door ijstunnels en glijbanen. Klimmen en af en toe een beetje vallen. Veel hoger dan een kilometer konden we niet in verband met de onbegaanbaarheid, maar ook het gevaar. De gletsjer schijnt de snelst schuivende op aarde te zijn. Dertig centimeter per dag en op sommige plekken zelfs vijf meter per dag. Inmiddels ben ik aangekomen in Wanaka. Morgen vertrekken we alweer naar de voorlaatste stop van de Kiwi-experience. De adventurecapital of the world: Queenstown, alwaar AJ Hackett zijn Bungee-imperium heeft opgezet. Ik ga daar genieten van de waaghalzen. Of ik zelf een sprong ga maken betwijfel ik. Het lijkt me doodeng, maar misschien doe ik het toch omdat de skydive ook meeviel. Hier blijf ik een kleine week. Daarna vertrek ik naar Christchurch voor de vlucht naar Sydney over twee weken (wat gaat het snel). Voor die tijd weer een update. Dan hopelijk met foto's! See ya, Bro! Reageer - Reacties (0) 2007-04-02 10:04:50 - Lucas Fotokes Bij deze dan. En met wat moeite, want ik kon ze hier niet verkleinen. De foto's zijn dus extreem groot (plusminus 1,5mb), maar ja beter dan niks, dunkt me. Jufo, de Finse multimiljonair met zijn jonge vriendin. Marlies, Sasja en ik in de Skytower in Auckland. De voeten van Sasja, Marlies en mij op het uitkijkpunt van de Skytower. Je kijkt hier een kleine tweehonderd meter naar beneden. Best eng toch op zo'n glasplaat. Een van de vele watervallen tijdens een van de vele wandelingen. Het scheren van een konijn in Waitomo. Zorbing in Rotorua. In een grote rubberbal de heuvel af. Een vulkanische modderpoel in Rotorua. Twee gekke Britten op het hoogste punt van de Tongariro Crossing. Ter info, het was daar tegen het vriespunt. Nog meer Britten, ditmaal met mij erbij, na het bedwingen van de Devil's staircase, eveneens tijdens de Tongariro Crossing. Vlak na de top van de Tongariro Crossing dit meer met uitzicht over de vallei. Ik in herkenbare pose in Taupo. Met een pot Speight's, de predepature podcast van 2talldj's en een te makkelijke sudoku, wachtend op beter weer. Reageer - Reacties (3) 2007-03-30 09:39:40 - Lucas Herfst in Taupo Dag drie in een drijfnat Taupo. De optie om hier langer te blijven heeft weinig rendement opgeleverd. Goed, ik heb de tijd gehad om wat was te doen en even de mails te beantwoorden, maar voor de rest waren de afgelopen dagen volstrekt nutteloos. Veel verder dan door de buien heen wat door de stad struinen kwam ik niet. Doordat ik vier dagen in Taupo ben gebleven heb ik afscheid moeten nemen van de meeste groepsgenoten. Zij zijn al door richting Wellington, het zuidelijkste plaatsje op het noordereiland en tevens hoofdstad. Ik ga morgen die kant op. De eerste twee dagen waren nog wel aardig hier. Het plaatsje aan het grote Lake Taupo is steeds meer de hoofdstad van de adrenalinezoeker aan het worden. De eerste dag ging een groep skydiven, of in het Nederlands: parachutespringen. Ik wilde eerst mijn sprong uitstellen tot Australie, maar toen ik bij de anderen aan het kijken was twijfelde ik. Stuk voor stuk kwamen ze lyrisch enthousiast uit de lucht vallen. Nu ga ik denk ik bij de Franz Josef-gletsjer skydiven. Een mooie locatie en daarbij is het skydiven als het goed is ook goedkoper in Nieuw-Zeeland dan in Australie. Dag twee in Taupo begon vroeg voor de Tongariro Crossing, volgens de Lonely Planet guide de beste eendaagse wandeltocht van Nieuw Zeeland. De zes uur durende wandeling voert langs het vulkanische landschap rondom mount Tongariro en mount Ngurahoe (oid). Laatstgenoemde is voor velen bekend als mount Doom uit Lord of the Rings. De crossing viel me erg mee. Het enige zware stuk is de Devils staircase, een steil stuk van driehonderd meter. Daarna is het nog een stukje naar de top van de Red Crater. Vanaf daar is het alleen maar dalen en verandert het maanlandschap in een regenwoud. Bruin ben ik er niet van geworden. De dag begon bewolkt en op de top begon het ook nog eens hard te regenen. Sindsdien is het eigenlijk niet meer opgehouden met regenen. Voor na het weekend is er beterschap belooft. Dan zit ik inmiddels in hoofdstad Wellington. Ps: Ik had me voorgenomen om foto's bij dit verhaal te plaatsen, maar daar zijn in dit etablissement de voorzieningen niet voor. Die houden jullie tegoed. Reageer - Reacties (1) 2007-03-25 07:54:49 - Lucas On my way Eindelijk weg uit megastad Auckland. Het vele lopen naar het centrum en het vastgeplakt zitten begonnen wel wat tegen te staan. Ik voelde een sterke drang om meer van Nieuw-Zeeland te zien. Inmiddels ben ik in Rotorua, de stad die bekend staat om zijn vulkanische activiteit. Het gemorrel van een paar aardplaten zorgt er blijkbaar voor dat er hier allerlei gloeiend hete modderpoelen ontstaan. Het ziet eruit als een stoombad in de buitenlucht met witte stoom die over de wateren strijkt. Het enige minpuntje is de eierlucht die het geeft. Momenteel ben ik met een enorm stel Britten, twee Canadezen, een Fins stel en een Amerikaan op weg met de Kiwi Experience. Vooral met het kleurrijke Finse stel heb ik veel contact. De man met geblondeerde dreads was een aantal jaar terug een bekende popster in Finland, feestte met Formule 1-coureur Kimi Raikkonen en is inmiddels multimiljonair door de verkoop van zijn it-bedrijf. Klinkt ongeloofwaardig, maar het is toch echt waar. Hij is prettig gestoord en heeft een overdreven fascinatie voor hobbits uit Lord of the Rings. Op elke foto die hij maakt geeft hij aan wetenschappelijk bewijs te hebben gevonden voor het werkelijk bestaan van de fantasiewezens. Mja.... Maar het is een leuk stel en hopelijk ontmoet ik ze nog een keer in Finland. Vandaag was hij zelfs zo aardig om onze rit in de Zorb* te betalen. Toch 29 New Zealand dollar, omgerekend zo'n 15 euro. Dat was het weer voor nu. Morgen ga ik op weg naar Waitomo, bekend van de grotten met glimmende wormen, daarna vertrek ik naar Taupo voor een wat langer verblijf. Bedankt voor al jullie reacties hier en op de mail. Hopelijk komende dagen ook weer wat foto's. * = Een enorme opblaasbal die van een heuvel afrolt Reageer - Reacties (5) 2007-03-21 23:19:26 - Lucas Foto's Bij deze even een serietje foto's van de reis en een paar van gisteren in Auckland. Wachten, wachten en nog eens....lezen in Londen. In Sydney bleek dat de Sudoku-rage het andere eind van de wereld had bereikt. Je moet immers wat in de mist. Door de laaghangende bewolking liep de vertraging op tot ruim 2 uur. In het subtropische Auckland was er van mist geen enkele sprake. In Auckland waren de hele dag festiviteiten rondom het Albert Park, de universiteit en het gemeentehuis. Een enorme groep studenten vierden hun afstuderen. Een typisch Aucklands winkelstraatje. De haven van Auckland met in de verte het Ferry Building van waarbij, jawel, de ferries vertrekken. Auckland is gebouwd op een aantal vulkanen in ruste. Dat geeft nogal wat hoogteverschillen. Soms lijkt de stad wel wat op San Francisco. Reageer - Reacties (3) 2007-03-21 00:12:26 - Lucas Aangekomen Gisteren viel ik om 17.30 na een reis van 43,5 uur ietwat moe in mijn bedje van het BK Hostel in Auckland. Om 6.30 werd ik weer wakker en in de ontwakende stad had ik eindelijk tijd om me te bezinnen op de afgelopen dagen.Het was al stralend weer en ik vertrok naar het Albert Park nabij de universiteit van Auckland. Met een broodje in de hand, want ik had al sinds de vliegreis van een dag geleden niks meer gegeten op wat dropjes en een enkele Werthers's original na. In het park genoot ik bij de fontein van de zon. Tegelijkertijd las ik in mijn reisboekje wat er in Auckland allemaal te beleven is. Na een klein uurtje vertrok ik weer. Ik liep via de haven naar de Tourist Information voor wat foldertjes om daarna weer richting hostel te gaan. Tijd om familie en vrienden in chronologische volgorde te informeren over de reis. Zondag 18 maart 9.30 Een ongeduldige vader sommeert mij mee te gaan naar de auto voor het eerste deel van de reis, richting Schiphol. Aldaar heb ik afscheid genomen van vriendin, vriend M., ouders, oom P. en tante J.. Zondag 18 maart 11.55 Al bijna een uur vertraging vanwege drukte op Heathrow. We staan nog stil in Amsterdam. Eenmaal in Londen nog meer vertraging, vanwege het wachten op een gate. Even later blijkt de bijbehorende slurf in onderhoud. Zondag 18 maart 20.30 De eerdere vertraging wat ingecalculeerd. Echter, na negen uur wacht in Londen begint het me wel wat te vervelen. Ik heb al heel wat Sudoku's gedaan, boekjes gelezen, gepoold op de mobiel en winkeltjes afgestruind. Zondag 18 maart 22.30 Het lijkt Heathrow-eigen om vertraging te hebben. Pas een uur na de beloofde vertrektijd zijn we in de lucht op weg naar Bangkok. Maandag 19 maart 16.00 Het is vier uur lokale tijd als we aankomen in Bangkok. Vreemd dat het hier alweer bijna donker is, terwijl het voor mijn gevoel 's morgensvroeg is. In Bangkok heb ik een half uur om de hypermoderne terminal te verkennen. Daarna vertrok de Boeing 747 weer richting Sydney. Dinsdag 20 maart 6.30 Aankomst in Sydney waar vlak daarvoor de zon opkomt. Een lastige landing aangezien de dichte mist het zicht reduceert tot slechts enkele meters. Later hoor ik dat het vliegveld een tijdje dicht is geweest door de mist. Even later merk ik daar zelf de gevolgen van: de vlucht naar Auckland heeft een dikke vertraging. Tijdens het wachten ontmoet ik twee Nederlandse meisjes uit Haarlem, waarmee ik de 2,5 uur vertraging mee doorkom. Dinsdag 20 maart 12.20 Eindelijk in Auckland. Na alle formaliteiten vertrek ik richting het BK Hostel. Na een douche stort ik te bed voor een powernap. Echter, de wekker die mij een uur later moest wekken heeft mijn bewustzijn niet bereikt. Pas rond middernacht werd ik wakker, waarna ik maar ben doorgeslapen. FYI - Films gekeken in het vliegtuig in chronologische volgorde: Last King of Scotland, Borat, Casino Royale, Rocky Balboa, Night at the Museum - Tijdens het wachten in het vliegtuig in tropisch Bangkok riep de gezagvoerder om wat ik al vermoedde: de koeler werkt niet. Reageer - Reacties (4) 2007-03-14 15:51:54 - Lucas Temperaturen Om de thuisblijvers even extra jaloers te maken: de temperaturen van de te bezoeken locaties in chronologische volgorde. Het mag duidelijk zijn dat ik richting evenaar reis :) Auckland (NZ): 20 graden celsius Christchurch (NZ): 15 graden celsius Sydney (AUS): 27 graden celsius Brisbane (AUS): 25 graden celsius Cairns (AUS): 28 graden celsius Alice Springs (AUS): 35 graden celsius Darwin (AUS): 29 graden celsius Singapore: 31 graden celsius Kuala Lumpur (MAL): 32 graden celsius Langkawi (MAL): 33 graden celsius Phuket (THL): 33 graden celsius Bangkok (THL): 35 graden celsius Reageer - Reacties (1) 2007-03-12 21:34:16 - Lucas Reislog online Vanaf aankomende zondag 18 maart ben ik op reis. Volgens de planning ben ik dan op 11 juli weer terug. Mijn reis zal beginnen in Nieuw-Zeeland, waar ik een maand blijf. Daarna trek ik anderhalve maand door Australië. Tot slot zal ik nog een maand door Zuidoost-Azië reizen. Voor dit aanvang kan vinden ben ik echter wel een behoorlijke tijd onderweg. Ik vertrek zondag iets voor het middaguur vanaf Schiphol richting Londen. Daarna vlieg ik met Qantas naar Sydney, waar ik in de vroege ochtend van 20 maart zal aankomen. Van daaruit vlieg ik door naar Auckland, Nieuw Zeeland. De totale vluchttijd beslaat 26 uur, maar daar komen ook nog overstaptijden bij. Voordeel van de zware heenreis is wel dat ik vanaf dan alleen maar terugvlieg op een optionele binnenlandse vlucht in Australië na. Volgens het vluchtschema vlieg ik op 23 april van Christchurch naar Sydney. Ik zal dan langs de oostkust en door de Outback richting het noordelijke Darwin reizen. Vanaf daar moet ik terug naar Melbourne zien te komen. Vanaf daar vlieg ik immers op 12 juni naar Singapore. Vanaf Singapore reis ik in een maand over land door Maleisië en Thailand richting Bangkok. Vanaf Bangkok vlieg op 11 juli weer huiswaarts, overigens ook weer via Londen. Deze vlucht zal maar de helft van de tijd in beslag nemen in vergelijking met de heenreis. De bovenstaande planning is overigens niet helemaal vastgelegd. Ik heb een flexticket dus ik kan van alle vluchten data en vertrek- en aankomstlocaties wijzigen. Volg vanaf 18 maart op deze plek mijn ervaringen op reis! Reageer - Reacties (3)